Preview uit Transients (Een kreukel in de tijd.)

‘Ik wil friet, mama. Ik heb zo’n honger.’
‘Wat is het verschil tussen friet en verse zoete, gebakken aardappelen in reepjes? Je eet wat de pot schaft.’
Suse schilde snel, woest verder en de halve aardappel bleef aan de schil zitten toen ze deze aan een stok boven het vuur hing.
Het jochie sloeg zuchtend zijn armen over elkaar terwijl hij met een vies gezicht zijn karige avond maaltijd bekeek.
Als de mogelijkheid daar was dan zou hij weglopen terug naar de toekomst en naar alles dat voor hem bekend was.
Hij had op de radio gehoord dat de mensen die verbleven in de toekomst bergen met goud was beloofd.
En zijn naïeve kindergeest geloofde heilig in deze onbekende maar vertrouwde stem door de radio.
Met goud zag hij vooral zijn plasmascreen televisie, playstation en andere technologische speeltjes voor zich die hij nu
zo miste in de wildernis. Hij begreep niet wat hij zo moest waarderen aan bomen. Wat kon je er in vredesnaam mee?
Suse wierp een geërgerde blik op de verveelde houding van haar jongste zoontje.
‘Je hebt toch dat spel op de playstation waarin je zelf een boomhut kunt ontwerpen, bouwen en inrichten?
Nou, hier in het heden mag je en kun je die boomhut gewoon buiten bouwen. Daar heb je simpelweg geen playstation
simulatie meer voor nodig. Het is ook nog eens gezonder voor lichaam en geest en je leert praktische vaardigheden
waar je wat aan hebt in je volwassen jaren. Klinkt dat niet veel mooier?’
‘Nee!’
‘Je went er wel aan. Mensen hebben het eeuwenlang zonder technologische speeltjes moeten doen.
Dus volgens mij kunnen wij er met een gerust hart vanuit gaan dat jij niet dood zult gaan aan te weinig gamen.’
Het jongetje las in zijn moeders ogen dat er niet over te discussiëren viel en dus sloeg hij zijn armen over elkaar en holde
verveelt naar het kleine verdorde riviertje verderop. Suse was zo bang om haar kinderen hier in de wildernis uit het oog
te verliezen dat ze niet met haar ogen durfde te knipperen.
‘Wat is dat toch met kinderen en hun technologie. Zoveel schoonheid overal om ons heen en ogen staan voortdurend op een scherm gericht.’ Mompelde Suse verdrietig, terwijl het haar opviel dat haar zoontje zelfs de schoonheid van het vrolijke wakkere riviertje niet leek te kunnen waarderen.
‘Fantasie is een gemakkelijke manier om betekenis te geven aan de wereld. En dan vooral voor een kind. Het is een manier om de harde werkelijkheid te camoufleren met escapistisch comfort. Immers, is dat niet waarom we ons in de toekomst omringen met zoveel schermen? Zodat we kunnen vermijden om te zien wat een puinhoop we verder van de wereld maken? Of erger nog, zodat we elkaar kunnen vermijden. Het is gemakkelijk om een ​​held te zijn in een virtuele wereld. In een computerspel of zelfs in een boek. Maar het is vaak hard, pijnlijk en eenzaam om dat pad in de echte wereld te kiezen.’

 

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *